Beijing wil af van traditionele rouwrituelen en stimuleert crematie. Dat stuit bij een deel van de bevolking op weerstand. ‘Iemand de crematieoven inschuiven? Dat is toch verschrikkelijk.’
Zelfs de dood ontsnapt in China niet aan de hervormingsdrang van de overheid. Crematie wordt er al jaren gestimuleerd, maar nu moeten ook uitbundige rouwrituelen wijken voor sobere, ‘groene’ uitvaarten. Daarmee raakt Beijing aan diepgewortelde tradities.
In Dawu, een dorp net buiten Beijing waar de cassière van de buurtsuper nog iedere klant bij naam kent, zijn hier en daar tussen de akkers kleine heuveltjes van opgeworpen aarde te zien. “Dat zijn onze familiegraven. Hoe verder naar achteren, hoe ouder de generaties”, vertelt de 62-jarige Ma Jianmin.
Een tijdje terug had het dorp een gemeenschappelijke begraafplaats met urnen, maar die verdween omdat er geen plek meer voor zou zijn. De bewoners keerden terug naar een oude plattelandstraditie: hun doden begraven in grafheuvels op het eigen land. “Deze akkervelden zijn van ons dorp, het is onze eigen grond”, zegt Ma, die vroeger functioneerde als dorpsbestuurder.
Daarmee koos het dorp een andere koers dan de Chinese overheid, die in 1997 richtlijnen invoerde om crematie te stimuleren en zo kostbare landbouwgrond vrij te maken. Hoewel cremeren dankzij subsidies op veel plekken vrijwel gratis is geworden, blijft de praktijk op het platteland op weerstand stuiten.